‘Ik zit thuis terwijl ik het liefst help’

Zo ben je operatieassistent in het Martini Ziekenhuis en zo zit je plotseling thuis. Het overkomt Andrea Renzenbrink in deze tijden van corona. ‘Ik weet dat ik er niets aan kan doen, maar toch voel ik me bezwaard,’ zegt ze. Als thuisjuf voor dochter Vera komt Andrea de dagen wel door. Gelukkig wel, maar het liefst zou ze weer aan de slag gaan.

‘Ik zit nu zo’n 4 weken thuis. Al sinds het begin van de coronamaatregelen. Er is voor mij minder werk en ik zit in de groep collega’s met een verhoogd risico omdat ik diabetes heb. Natuurlijk zou ik liever werken, dat heb ik ook duidelijk aangegeven, maar ja dat kan en mag nu niet. En dat snap ik ook wel. Ik word in bescherming genomen. Maar toch voelt het raar. Het gaat tegen mijn natuur in.’

Helemaal in deze tijd?
‘Ja. Er gebeurt heel veel. Vooral in die eerste weken. Je merkt dat je collega’s het zwaar hebben en dat er heel veel omgebouwd moet worden. Zoals de nieuwe reserve IC. Dat heeft allemaal nogal wat voeten in de aarde. En daar kun je dan niet aan meewerken. Terwijl je gewend bent als team alles samen op te lossen. Tja, dat voelt dan raar, je voelt je echt aan de zijlijn. Ik zit thuis terwijl ik het liefst help.’

Maar je kunt er niets aan doen!
‘Dat is wel zo, maar toch voel ik me bezwaard. En machteloos. Maar ja, er is ook gewoon minder werk. Van de zestien OK’s draaien er nu maar vier á vijf. Dus er zitten meer collega’s in hetzelfde schuitje. Daarnaast werken de meesten sowieso al minder op de OK dan normaal. Al draait een aantal van die collega’s ook mee op de nieuwe reserve IC. Zij assisteren de IC-collega’s.’

En nu thuis, komen de muren op je af?
‘Nee, dat gelukkig niet. Ik heb mijn dochter Vera, ze zit in groep vier van het basisonderwijs. Dus ik ben nu in de ochtenden juf. Dat geeft toch een beetje structuur en richting aan de dag. Anders zou het wel erg saai worden. ’s Middags doen we andere dan andere dingen. Even wandelen en boodschappen doen. Verder doe en kun je niet zoveel. Gelukkig kan ik me er nu wat beter aan overgeven.’

Maar de opschaling duurt vast niet heel lang meer en dan mag je weer!
‘Ik kijk daar erg naar uit. Al is dat dan vast wel even zoeken naar hoe en waar je ergens inspringt. Er is zoveel verandert nu. Gelukkig word ik daar wel heel goed over geïnformeerd. Alle nieuwe protocollen kan ik vanuit huis prima lezen en volgen. Maar dat is op papier. Als ik weer binnenkom en met eigen ogen de bijna lege OK en reserve IC zie, is dat vast een gekke gewaarwording. Wanneer ik weer ga werken is waarschijnlijk ook het moment dat de opschaling op gang komt, dus dan is de OK al snel minder leeg.’

Heb je los van protocollen nog veel persoonlijk contact met collega’s?
‘Jazeker! Anders raak je je feeling wel heel erg kwijt. Daarom vind ik het leuk en belangrijk om af en toe even te bellen om te horen hoe het is. Ik kreeg wel de indruk dat de eerste weken nogal pittig waren. Acuut omschakelen en improviseren vroeg veel. Er kwam veel op ze af. Op een gegeven moment merkte ik dat het ging lopen en dat er duidelijkheid was. De eerste paniek is nu ook weg. Ook omdat de echte piek er niet is. We zitten in het nieuwe normaal, zeg maar. Ik hoop dat ik daar snel in kan meedraaien.’

Deze website maakt gebruik van cookies

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om je gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als je akkoord gaat met dit gebruik van cookies, klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.

Deze website maakt gebruik van geanonimiseerde cookies om je gebruikservaring te optimaliseren en voor de analyse van onze website. Bij het tonen en afspelen van YouTube video's worden cookies van derden geplaatst. Klik op "Akkoord" als je akkoord gaat met dit gebruik van cookies, klik op "Aanpassen" voor meer informatie en om zelf te bepalen welke cookies deze website plaatst.